Archives

Με θαμμένα όνειρα δεν βγαίνει η ζωή

Αυτό δηλώνει, μεταξύ πολλών  άλλων σημαντικών πραγμάτων,  μια δασκάλα  της ψυχοθεραπείας, στο τελευταίο της βιβλίο.

Δίχως άλλο η δήλωση αυτή μας κινητοποιεί, μας προβληματίζει, μας εξιτάρει, μας αναγκάζει να σταθούμε  να κάνουμε μια παύση για  να σκεφτούμε αν και  πόσο υπηρετούμε  τα όνειρα μας;

Να ρίξουμε μια ματιά στην πορεία μας για να δούμε μήπως χαθήκαμε, παρασυρθήκαμε,  επαναπαυτήκαμε ή ξεχαστήκαμε στη διαδρομή της ζωής μας.

Μπορεί η δήλωση να μας προκαλεί ποικίλα συναισθήματα, πόνου, θυμού, θλίψης απογοήτευσης … εμπεριέχει όμως αλήθεια.

Υπάρχουν άνθρωποι  που όσο θυμούνται τον εαυτό τους δεν έκαναν όνειρα, δεν είχαν μπει στην διαδικασία να ονειρευτούν την ζωή τους.  Ένοιωθαν, ίσως ακόμα και μετά από χρόνια το νοιώθουν, ότι  δεν είχαν το δικαίωμα να ονειρευτούν, δεν τους επιτρεπόταν να ονειρευτούν.

Τα όνειρα είναι  άγνωστη γη…  για αυτούς τους ανθρώπους.

Ποιος ξέρει  ποιες διαδικασίες, ποιες διεργασίες,  ποιες συνθήκες  δεν επέτρεψαν σ αυτούς τους ανθρώπους να ονειρευτούν την ζωής τους;

Ίσως ο αγώνας και η αγωνία για την επιβίωση, τόσο την συναισθηματική  όσο και την υλική, δεν τους άφησε, δεν τους επέτρεψε να ονειρευτούν.

Ο αγώνας της επιβίωσης συνήθως δεν αφήνει χώρο στ” όνειρο, σίγουρα όμως σε προοδεύει, σε εξελίσσει,  σε πάει μπροστά  με ότι αυτό σημαίνει χωρίς απαραίτητα να σε πηγαίνει στο όνειρο.

Υπάρχουν άνθρωποι που ονειρεύτηκαν  που κυνήγησαν τα όνειρα τους που τα πέτυχαν ή που μπορεί να εξακολουθούν να είναι άπιαστα όνειρα, να συνεχίζουν, να πέφτουν, να σηκώνονται, να επανατοποθετούνται, να προχωρούν.

Υπάρχουν άνθρωποι που ξεκίνησαν να πραγματοποιούν τα όνειρα τους και στην διαδρομή της ζωής τους έδωσαν μια και τα «γκρέμισαν» όλα και ακολούθησαν μια άλλη πορεία, ίσως γιατί συνειδητοποίησαν ότι τελικά δεν ήταν τα δικά τους όνειρα.

Υπάρχουν και αυτοί  που μπορούν να πουν ότι η ζωή με τα τερτίπια της τους πήγε αλλού από εκεί που ξεκίνησαν…  η ζωή με τα τερτίπια της…

Ότι όνειρα είναι αυτά άσχετα μέσα από ποιες διαδικασίες / διαδρομές / διεργασίες δημιουργήθηκαν  αναδύθηκαν και εξελίχθηκαν είναι σημαντικό να / ότι υπάρχουν.  Όνειρα που να μας κινητοποιούν , να  ανακαλύπτουμε και να αξιοποιούμε το δυναμικό μας και να παράγουμε έργο… άρα ζωή.

Ψάξε στ’ όνειρό μας
μήπως και βρούμε πουθενά τον εαυτό μας
ίσως το λάθος να μην ήτανε δικό μας
ψάξε στ’ όνειρό μας
μήπως έχουμε ξεχάσει
αυτό που απέναντι μπορεί να μας περάσει

Χριστίνα Λύτρα

Σύμβουλος ψυχικής υγείας

[1] «με θαμμένα όνειρα δεν βγαίνει η ζωή» από το βιβλίο της Χάρις Κατάκη Το ημερολόγιο ενός θεραπευτή, εκδόσεις Πατάκη.

[1] «θυμάσαι» στίχοι Λάκης Λαζόπουλος, μουσική Θάνος Μικρούτσικος,  ερμηνεία Χαρούλα Αλεξίου, Δημήτρης Μητροπάνος.

Ανοίγουν τα σχολεία

Ανοίγουν τα σχολεία

Σε λίγο στα θρανία

Θα πιάσουμε δουλειά…

Τραγουδάει η Ρένα Παγκράτη

 

Σεπτέμβριος ένας απαιτητικός μήνας που μας καλεί  να αφήσουμε πίσω την ανεμελιά και την χαλαρότητα του καλοκαιριού. Μας καλεί μετά τις ανάσες δροσιάς να επαναπροσδιορίσουμε τους στόχους μας, τα όνειρα μας και να υπηρετήσουμε τους ρόλους μας στη ζωή.

Ένας από τους ρόλους του ανθρώπου είναι ο ρόλος του γονιού. Συνηθίζουμε να ορίζουμε ως γονιό τον άνθρωπο που έχει την ευθύνη για το μεγάλωμα ενός άλλου ανθρώπου δηλαδή ενός παιδιού. Είτε είναι βιολογικός γονιός είτε του έχει ανατεθεί η επιμέλεια του.

Όμως γονιός οφείλει να είναι ο κάθε άνθρωπος, να ναι γονιός του εαυτού του.

Να φροντίζει, να τρέφει με την ίδια ζέση τον εαυτό του  όπως ακριβώς θα το έκανε για μια άλλη ανθρώπινη ύπαρξη,  το παιδί του.

Φροντίζω σημαίνει ότι είμαι σε θέση να αναγνωρίζω τις ανάγκες μου και να βρίσκω τρόπους να τις καλύπτω σε τέτοιο βαθμό ώστε να έχω μια ισορροπημένη, υγιή, δημιουργική και ευτυχισμένη ζωή.

Αν δούμε την ζωή μας μέσα από μια τέτοια ματιά «του γονιού του εαυτού μας» ότι εγώ οφείλω στον εαυτό μου να τον φροντίσω, να τον θρέψω, να τον προστατέψω, να τον καλλιεργήσω ψυχικά – σωματικά – πνευματικά, να τον ευχαριστήσω, να τον διασκεδάσω, να τον μεγαλώσω, να τον δικαιώσω, να τον παρηγορήσω, να τον συγχωρέσω, να τον κατσαδιάσω, να τον οριοθετήσω, να τον αποδεχτώ, να τον Αγαπήσω….

Ίσως να μπορέσω να σηκωθώ από το κρεβάτι το πρωί…

Ίσως να μπορέσω να βρω αυτές τις εσωτερικές δυνάμεις όχι μόνο για να με κρατήσω στη ζωή αλλά και για να μου προσφέρω  μια όμορφη ζωή.

Κι αν αυτό που όριζα ως σήμερα όμορφη ζωή δεν φαντάζει πια όμορφο,  ίσως γιατί δεν υπηρετούσε ζωή αλλά τίτλους, ας ψάξω να βρω μια καινούργια όμορφη ζωή … για το παιδί μου, τον εαυτό μου και όλους τους σημαντικούς άλλους της ζωής μου!

Κι αν δεν μπορώ μόνος μου ας μην ντραπώ να ζητήσω βοήθεια  από κάποιον που μπορεί να με βοηθήσει.

Ένα μωρό μωρό παιδί φως μου…
Χρόνια ερωτευμένο
παραμυθιασμένο
μ” ένα μυαλουδάκι γερό
που όταν λέει πεθαίνω
τρέχω του μαθαίνω
τι θα πει μωρό μου
Μπορώ

Το μωρό

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου

Μουσική: Νίκος Αντύπας

Ερμηνεία: Άλκηστης Πρωτοψάλτη

Χριστίνα Λύτρα

Σύμβουλος ψυχικής υγείας