Archive | Φεβρουαρίου 2014

Να με δεις να σε δω

Ακούω ανθρώπους που μιλάνε για διανόηση – διανοούμενους μιλάνε πιστεύοντας ότι είναι γνώστες του αντικειμένου, ως οι ίδιοι διανοούμενοι.

Συχνά ο λόγος τους εμπεριέχει ρήσεις και αναφορές από το έργο των ανθρώπων της διανόησης.

Αναρωτιέμαι είναι συνειδητή επιλογή ή άλλοι λόγοι και προσωπικές ανάγκες τους οδηγούν να ακολουθήσουν αυτή την συμπεριφορά;

Οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι συχνά ζητούν από τους ανθρώπους της διανόησης και του πνεύματος να τοποθετηθούν σε διάφορα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα.

Αναρωτιέμαι,

  • Ποια ανάγκη τους άραγε προσπαθούν να καλύψουν μέσα απ’ αυτή την επιθυμία;
  • Γιατί τους είναι τόσο σημαντική η τοποθέτηση αυτών των ανθρώπων;
  • Την ζητούν για να ανοίξουν δρόμους στη σκέψη τους;
  • Την ζητούν για να τους καθοδηγήσουν ως σοφοί που είναι ;

Για να συμφωνήσουν ή για να διαφωνήσουν;

Και τι γίνεται όταν ο διανοούμενος τοποθετηθεί;

  • Όταν μας βρίσκει σύμφωνους μάλλον η αυτοπεποίθηση μας φτάνει στα ύψη.
  • Όταν δεν μας βρίσκει σύμφωνους, τότε πως λειτουργούμε; Πως αισθανόμαστε σε σχέση με εμάς και σε σχέση με τον ίδιο τον διανοούμενο;

Όλοι έχουμε γίνει θιασώτες τέτοιων περιστατικών και εδώ τίθενται μια σειρά ερωτημάτων κυρίως για προβληματισμό, εσωτερικό διάλογο σε μια διαδικασία αυτογνωσίας.

Πόσο αντέχουμε – δεχόμαστε την άλλη άποψη;

Πόσο αντέχουμε – δεχόμαστε να διαφοροποιηθούμε από την κυρίαρχη άποψη;

Αν το επιτρέπουμε για ποιο λόγο ακριβώς το κάνουμε;

Από διάθεση να διαφοροποιούμαστε ντε και καλά;

Από θέση;

Για να δείξουμε ότι έχουμε θέση;

Που ακριβώς κολλάει η παιδεία μας, ο πολιτισμός μας, η πνευματικότητα μας όταν αντιδρούμε με ειρωνεία, θυμό, απαξίωση, χλευασμό σ όλα εκείνα με τα οποία διαφωνούμε;

Αν η παιδεία – πνευματικότητα μας ανθρωπεύει πως γίνεται να αγνοούμε τον Άνθρωπο τον οποίο λέμε ότι υπηρετούμε μέσα από αυτή την στάση;

Πως γίνεται να αποκόβουμε τον διανοούμενο από την ανθρώπινη του υπόσταση;

Πως ξεχνάμε ότι ο διανοούμενος είναι πρώτα απ όλα και πάνω απ όλα Άνθρωπος και μετά δημιουργός – διανοούμενος.

Άλλωστε, σχεδόν κανένας διανοούμενος δεν παρουσιάζεται με αυτό τον τίτλο· εμείς του τον έχουμε προσδώσει. Ακόμα πιο σημαντικό από το πώς παρουσιάζονται είναι ότι μιλάνε Ελληνικά.

Πώς αγνοούμε ότι ο διανοούμενος μέσα από το έργο του, όποιο και αν είναι αυτό, έχει βρει ένα κανάλι για να επικοινωνήσει όλα τα ανθρωπινά που έχει ζήσει και εξακολουθεί να ζει. Μέσα από τα οποία μαθαίνει, εξελίσσεται και επαναπροσδιορίζεται.

Τα ανθρωπινά είναι πράξεις, επιλογές, συμπεριφορές σωστές – λανθασμένες, κατάπτυστες, μεγαλόψυχες, συναισθήματα που δεν είναι πάντα ευγενή, όνειρα, γκρεμισμένα ή όχι ή καθόλου όνειρα.

Όλα αυτά τα ανθρωπινά και βιωμένα δημιουργούν τον διανοούμενο και αυτή η δημιουργία αντέχει ή όχι στο χρόνο.

Χριστίνα Λύτρα

Σύμβουλος ψυχικής υγείας

Τι τα θες τα παραμύθια

)

Τι τα θες τα παραμύθια, τι τα θες;

Με τα ψέματα δεν παίζουν οι μεγάλοι

Κι εσύ παιδί, μικρό παιδί, κι αν θες

Δεν είσαι πάλι… (Λίνα Νικολακοπούλου)

Το κράτος, η κυβέρνηση, ο δήμος, οι πολιτικοί, οι, οι, οι … για όλα φταίνε «αυτοί», οι «κλέφτες». Να φύγουν να πάνε αλλού.

Ποιοι είναι άραγε «Αυτοί»;

Από πού ήρθαν; Ακάλεστοι ήρθαν, απρόσκλητοι στο πάρτυ της ζωής μας; Απρόσκλητοι και μας καθορίζουν και το πάρτυ;

Αυτοί λοιπόν μπορεί να έχουν πολλές μορφές. Να είναι οι γονείς μας, να είναι οι γονείς των γονιών μας, να είναι οι φίλοι μας, να είναι οι συνάδελφοι μας, να είναι η γειτονιά, να είναι, να είναι…

Όλοι αυτοί, λοιπόν, πολλές φορές επιχειρούν να καθορίσουν το πάρτυ μας. Άλλες φορές με την δική μας συναίνεση, άλλες από κεκτημένη ταχύτητα, άλλες στο όνομα της αγάπης και άλλες επειδή αυτοί γνωρίζουν καλύτερα. Άλλες, αν όχι πάντα, όλα αυτά μαζί.

Όταν είσαι παιδί, πράγματι, αυτοί γνωρίζουν καλύτερα.

Πράγματι, οφείλουν να σε θρέψουν, οφείλουν να σε προστατεύσουν, να σε οριοθετήσουν, να σε εκπαιδεύσουν. Να σε εκπαιδεύσουν για τη Ζωή.

Πότε παύεις όμως να είσαι παιδί; Στα 18 επειδή το λέει ο νόμος; Επειδή μπορείς να ψηφίσεις; Επειδή μπορείς να πάρεις άδεια οδήγησης; Επειδή μπορείς να αγοράσεις αλκοόλ και τσιγάρα χωρίς την συναίνεση των γονιών; Έτσι ξαφνικά 18 και ένα ενηλικιώνεσαι τόσο εύκολα τόσο απλά; Αυτό άραγε σημαίνει ενηλικίωση; Και τι να σημαίνει άραγε με εκπαιδεύουν για τη ζωή;

Να σημαίνει γνωρίζω ξένες γλώσσες, να γνωρίζω μουσική, να γνωρίζω την καλή κουζίνα, τα καλά στέκια; Να κατέχω εγκυκλοπαιδικές γνώσεις ή μήπως να σημαίνει γνωρίζω ποιότητες, αξίες, έχω ιδανικά, κάνω όνειρα, θέτω στόχους;

Μήπως, το με εκπαιδεύουν για τη ζωή να σημαίνει αναγνωρίζω και σέβομαι την ανθρώπινη ύπαρξη; Αναγνωρίζω και σέβομαι την ανθρώπινη ύπαρξη ξεκινώντας από μένα. Με μαθαίνουν, λοιπόν, ότι είμαι μια αυτόνομη ύπαρξη την οποία οφείλω να φροντίζω και να σέβομαι. Έτσι, ίσως, να μπορέσω να μάθω να σέβομαι και τον συνάνθρωπο μου να του αναγνωρίσω το δικαίωμα της ύπαρξης και να μπορώ να συνυπάρχω μαζί του.

Ίσως να σημαίνει ότι ανακαλύπτω τα χαρίσματα μου, τις αδυναμίες μου, να αναγνωρίζω το δυναμικό μου. Ανακαλύπτω την μοναδικότητα μου. Γιατί κάθε ανθρώπινη ύπαρξη είναι μοναδική και έως τέτοια οφείλουμε να την αντιμετωπίζουμε. Σημαίνει λοιπόν ότι όσο ανακαλύπτω το δυναμικό μου μπορώ να το αξιοποιώ ή και όχι. Όσο ανακαλύπτω και συμφιλιώνομαι με τον εαυτό μου τόσο περισσότερο μπορώ να συμφιλιωθώ και με τους άλλους ανθρώπους. Τόσο πιο λειτουργικές και ζωντανές ανθρώπινες σχέσεις δημιουργώ.

Και η ζωή είναι ανθρώπινες σχέσεις.

Το να αναγνωρίζω και να αξιοποιώ ή όχι το δυναμικό μου με καθιστά ένα καλά εκπαιδευμένο άνθρωπο. Ένας καλά εκπαιδευμένος άνθρωπος μπορεί να ανταποκριθεί στα καλέσματα – προκλήσεις – αντιξοότητες της ζωής.

Χριστίνα Λύτρα

Σύμβουλος ψυχικής υγείας