Archive | Μαρτίου 2014

Διαδίκτυο

Έχουμε κατακλυσθεί  από εφαρμογές οι οποίες μας διευκολύνουν στο  επίπεδο της επικοινωνίας και της επικοινωνίας.

Τα κινητά τηλέφωνα έχουν γίνει mini φορητοί υπολογιστές με την δυνατότητα on line σύνδεσης με τον κυβερνοχώρο καθ όλη την διάρκεια της ημέρας,  ανά πάσα στιγμή.

Είμαστε συνδεδεμένοι ακόμα και όταν εμφανίζεται η ένδειξη εκτός σύνδεσης.

Συχνή η εικόνα  όπου σε χώρους συνάντησης / διασκέδασης αντί να επικοινωνούμε με τους παρευρισκόμενους η κύρια εάν όχι η  μοναδική ενασχόληση μας είναι το κινητό.

Σαν το σημαντικό / ουσιαστικό να είναι κάπου αλλού και όχι στο εδώ και τώρα!

Αν το σημαντικό  είναι κάπου αλλού  γιατί τότε βρίσκομαι σε αυτό το σημείο/τόπο με τους συγκεκριμένους ανθρώπους ;

Ίσως γιατί δεν γίνεται «αντικειμενικά».

Αν δεν γίνεται «αντικειμενικά» να είμαι μ” αυτούς που θέλω τότε γιατί είμαι εδώ;

Τι ανάγκες καλύπτω; Αν καλύπτω; Ποίος ο στόχος/σκοπός;

Κι αφού είμαι εδώ γιατί δεν τολμώ/ρισκάρω την επαφή, την συνδιαλλαγή;

Τι με εμποδίζει να συνδιαλλαγώ;

Τι με συνδέει μαζί τους;

Με ποιο αξιακό σύστημα τους επέλεξα;

Παρόμοιες αν όχι ίδιες ερωτήσεις τίθενται και για την δραστηριότητα μας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Συναντάμε δεκάδες, εκατοντάδες ακόμα και  χιλιάδες φίλους σε προφίλ ανθρώπων.

Με τι εσωτερικές δομές επεξεργάζονται και διαχειρίζονται αυτό τον όγκο «φίλων» και «πληροφοριών»;

Βιώνουμε αποφάσεις που επηρεάζουν την ζωή των πολιτών να ανακοινώνονται μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Βιώνουμε τους δημόσιους λειτουργούς  να τουιτάρουν  τις απόψεις τους  να πολιτεύονται, να επιχειρηματολογούν με τιτιβίσματα  και αναρτήσεις. Κάποιοι ίσως πουν ότι είναι η εποχή του διαδικτύου, ίσως κάποιοι άλλοι μιλήσουν για απαξίωση θεσμών και ρόλων. Το σίγουρο είναι  ότι υπάρχει και εμείς καλούμαστε να τοποθετηθούμε.

Έχουμε αντικαταστήσει συναισθήματα, σκέψεις, θέσεις, απόψεις με smileys,  επιφωνήματα, greeklish, μια νέα «γλώσσα» που όταν δεν την κατέχουμε ίσως να νοιώθουμε και αναλφάβητοι. Οι αναλφάβητοι της εποχής μας. Άραγε πόσο επικοινωνούμε μέσα από αυτή την «γλώσσα» πόσο σίγουροι μπορεί να είμαστε ότι το μήνυμα μας έφτασε στον αποδέκτη και δεν χάθηκε στη μετάφραση;

Υπάρχουν όντως στιγμές που αυτή η γλώσσα μπορεί να εκφράσει σκέψεις και συναισθήματα, στιγμές. Όταν μια πληροφορία ή ένα γεγονός μας έχει αποσυντονίσει και καλούμαστε να  δώσουμε χρόνο στον εαυτό μας να την/το επεξεργαστεί για να δει πως θα την/το αξιοποιήσει πως θα λειτουργήσει πως θα δράσεις πως θα την/το εντάξει.

Όταν όμως αυτή είναι η κυρίαρχη γλώσσα επικοινωνίας τότε ίσως να έχουμε ζήτημα.

Μέσα απ όλη αυτή την δραστηριότητα αναδεικνύεται το πόσο σημαντική είναι η επικοινωνία, η ανθρώπινη επαφή, η εξωτερίκευση, το μοίρασμα.

Γιατί όμως η επαφή, η επικοινωνία το μοίρασμα φαίνεται αδύνατη στην πραγματική ζωή; Γιατί δυσκολευόμαστε; Γιατί επιλέγουμε την επικοινωνία μέσω υπολογιστή ή κινητού με/σε απόσταση από τον συνομιλητή; Τι είναι αυτό που ίσως δεν μπορούμε να διαχειρισθούμε;

Δείχνει σαν να είναι αβάσταχτο το να είμαι σε επαφή με τους άλλους, μήπως και με τον ίδιο μου τον εαυτό;

Πιθανά να μην αναφέρουμε κάτι καινούργιο σ΄αυτό το κείμενο, πιθανά. Σίγουρα μπορούμε να εμβαθύνουμε στους λόγους και τις αιτίες της συμπεριφοράς/δραστηριότητας. Όμως κρίνεται αναγκαίο να ευαισθητοποιήσουμε να υπενθυμίσουμε το τι πιθανά ισχύει και ο καθένας ας αναρωτηθεί και ας επιλέξει.

Χριστίνα Λύτρα

Σύμβουλος ψυχικής υγείας