Παράξενη εποχή

Κανείς δεν ξέρει πού πηγαίνει
δεν ξέρει πού θα βγει

Βουλιάζουμε όλο και πιο κάτω
όλο πιο βαθιά
Πότε θα πιάσουμε επιτέλους πάτο… πια
Αφού νοιώθουμε αν νοιώθουμε ότι έχουμε βουλιάξει ότι έχουμε πιάσει πάτο τότε καλούμαστε να αλλάξουμε πορεία, να γυρίσουμε σελίδα στο βιβλίο της προσωπική μας ιστορία και κατ επέκταση της χώρας.
Απ όσο είμαι σε θέση να γνωρίζω μια βιωματική γνώση και επ’ ουδενί θεωρητική, η σελίδα γυρίζει βίαια ανατρέποντας πορείες ζωής πρακτικές και αντιλήψεις.
Κατά την διάρκεια της αλλαγής η αποσταθεροποίηση είναι μεγάλη, τα συναισθήματα βιώνονται με ένταση και συχνά μας εμποδίζουν να σκεφτούμε λογικά.
Πρέπει να πάρουμε αποφάσεις, πρέπει να πράξουμε και αυτό γίνεται είτε εν βρασμό ψυχής είτε ενστικτωδώς από την ανάγκη για επιβίωση είτε συνειδητά.
Άσχετα από την διαδικασία που θα ακολουθήσουμε είναι σκόπιμο να θυμόμαστε ότι υπάρχει τίμημα και θα το πληρώσουμε, παρ’ όλο που συχνά θέλουμε να το παραβλέπουμε.
Άλλωστε είτε μπούμε στην διαδικασία της πράξης είτε μείνουμε στην απραξία πάλι έχουμε ένα τίμημα να πληρώσουμε.
Το δημοψήφισμα ήταν μια καινούργια εμπειρία για τον ελληνικό λαό και στάθηκε καταλύτης εξελίξεων. Μια ηφαιστειακή έκρηξη, αυτό ήταν.
Η λάβα έκαψε τα φανταχτερά και επώνυμα στολίδια μας και μας άφησε γυμνούς.
Τα βαρύγδουπα λόγια επανάστασης έσκασαν στον αέρα ως τζούφια βεγγαλικά μιας ροζ βεγγέρας.
Το πριγκιπόπουλο που φιλήσαμε και στο οποίο εναποθέσαμε όλες τις προσδοκίες και τ’ όνειρα μας σε μια νύχτα έγινε πάλι βάτραχος.
Με την ίδια ευκολία που τον ονοματίσαμε πρίγκιπα με την ίδια ευκολία τον ρίξαμε στην πυρά.
Άραγε να ναι η πρώτη φορά που λειτουργήσαμε μ αυτή την διαδικασία;
Αλήθεια είχαμε μάτια ανοιχτά για να δούμε αυτά που λέμε ότι βλέπουμε σήμερα;
Αλήθεια είχαμε αυτιά ανοιχτά για να ακούσουμε αυτά που λέμε ότι ακούμε σήμερα;
Αλήθεια μας παρουσιάστηκε ως πριγκιπόπουλο; Και αν μας παρουσιάστηκε σημαίνει ότι και εμείς τον είδαμε ως πριγκιπόπουλο – Σωτήρα ή όχι;
Αλήθεια υπάρχουν πριγκιπόπουλα – σωτήρες στις μέρες μας;
Ακόμα και σήμερα αρνούμαστε να δούμε την ουσία την πηγή του προβλήματος.
Η ουσία είναι ότι αγνοούμε του ποιοι είμαστε, που θέλουμε να πάμε, παρέα με ποιους ώστε να βρούμε και τον τρόπο για να φτάσουμε στον προορισμό μας.
Μπορεί κατά περιόδους να ανασύρουμε την ιστορική μας διαδρομή, τους αγώνες μας τα επιτεύγματα μας όμως αυτή η αναφορά μοιάζει περισσότερο συνθηματολογική και καθόλου ουσιαστική.
Άλλοτε πάλι μοιάζει σαν μια απέλπιδα προσπάθεια να αντλήσουμε δύναμη και κουράγιο να πιαστούμε από μια ρίζα μπας και ριζώσουμε.
Άλλοτε πάλι μοιάζει σαν μια επιταγή προς εξαργύρωση για να καλυφθούν σημερινά χρέη.
Συχνά λοιπόν η ιστορία μας εμφανίζεται ως τροφοδότης λογαριασμός και σπάνια ως πηγή ενέργειας και ψυχικών πόρων.
Στο όνομα της ιστορία μας του πολιτισμού μας της γεωγραφικής μας θέσης του πλούτου μας των αξιών μας της δημοκρατίας της αλληλεγγύης του συντάγματος των παιδιών μας ξεστομίζονται υποσχέσεις θεωρητικά ντυμένες που στην ουσία είναι πουκάμισα αδειανά.
Λέξεις κενές περιεχομένου αφού δεν συνοδεύονται από πράξεις.
Αν θέλουμε πράξεις και συνέπεια λόγου και έργων οφείλουμε πρώτοι και καλύτεροι να πράττουμε εμείς όχι κάποιοι άλλοι για λογαριασμό μας ή μόνο κάποιοι άλλοι.
Οφείλουμε να επανατοποθετηθούμε με ειλικρίνεια – σοβαρότητα – συνέπεια εάν και εφόσον θέλουμε να βγούμε από το τέλμα.
Ο καθένας, στο βαθμό που την αντέχει, ας αναλάβει την προσωπική του ευθύνη.